Een brief aan jou en mij, die tranen laat
stromen en elke cel in mijn lichaam laat voelen dat het juist is.
Dagelijks krijg ik brieven en informatie
in de mailbox. Soms boeiend, soms saai, soms beangstigend, soms
heel hoopgevend. En af en toe zit er eentje tussen die me dagen,
wekenlang bijblijft. Een tekst die tranen laat stromen en elke cel
in mijn lichaam laat voelen dat het juist is. Ik vraag jou, uit
het diepste van mijn hart, om ook onderstaande brief die
geschreven werd door Wim Roskam uit Nederland te lezen en door te
sturen naar jouw vriendenbestand, collega's, klasgenoten en
andere. Misschien kan je ook, net zoals ik deed, de brief printen
en hem bezorgen aan de burgemeester van jouw dorp.
Ik ben zo vrij geweest om er in deze nieuwsbrief enkele links bij
te voegen van activiteiten op het Juvenesco platvorm die handelen
over de de beschreven onderwerpen in deze mooie tekst.
In oprechte dankbaarheid voor deze
krachtige woorden van Wim Roskam.
Aan
al onze Broeders en Zusters, Leden van de Raad, Leden van de
Regering
Al sinds ik een
kleine jongen was en ik voor het eerst hoorde over de stervende
vissen in de Rijn, vroeg ik me af waarom dat gebeurde.
Maar wat kon ik eraan doen?
Ik ging schrijven en schreef over wezens die de natuur beschermen.
Maar wie luistert er nou naar een kind?
Ik ben nu
volwassen, maar onze vissen sterven nog altijd.
Ik hoor de walvissen en dolfijnen, onze broeders in vervuilde zeeën.
Ze roepen om hulp.
Er wordt op ze gejaagd en hun vlees wordt verkocht. Als voer voor
koeien en varkens en honden.
Het is voor wetenschappelijk onderzoek, zo wordt ons verteld.
Met sonar wordt hun gehoor aangetast en ze sterven op onze
stranden. Is dat wetenschap?
Maar weet u... hun gezang brengt liefde in het water van de zee.
En daardoor beschermen ze ons. Er zijn er niet veel meer over. Ze
roepen om hulp. Hoort u hen niet?
Ik luister naar
de vogels. Ze zijn ons gevolgd naar onze steden en laten hun
stemmen horen en verlichten onze ziel. Sommigen zingen als het
voorjaar wordt en in de winter nemen anderen hun taak over.
Maar hun verwanten worden met miljoenen opgesloten in kleine
hokjes.
Ze kunnen niet eens meer lopen en ze zijn ziek, maar worden met
dat wat u medicijnen noemt in leven gehouden en vetgemest.
Daarna wordt onze kinderen verteld dat dit vlees gezond voor hen
is.
Ik hou van
koeien en varkens. Ook zij zijn onze broeders en ze houden ons in
leven. Vroeger stonden ze overal in de wei. Nu zie ik er niet meer
zoveel, want de meeste staan in stallen, met duizenden tegelijk,
zonder ruimte om zich te bewegen. Is dit onze dank voor hun
vriendschap?
Koeien geven melk. Die is eigenlijk voor hun kalveren bestemd.
Ze krijgen voer van gemalen vissen te eten terwijl ze nooit vlees
noch vis gegeten hebben. (zie
'Meat the truth')
En u verplicht
de boeren dat ze gemerkt en genummerd worden en ingespoten met uw
medicijnen.
Mogen ze geen namen meer hebben? Wie troost hen als ze verdrietig
zijn?
Melk moet, zo hebben we geleerd. Wij geven dus deze melk aan onze
kinderen.
Maar hoe kan een ongelukkige koe gezonde melk geven?
Ik heb geen wetenschap nodig die vraag te beantwoorden.
Wij geloven u, want u bent onze wijze ouders.
Wij horen uw stem elke dag via de t.v. en lezen uw woorden in de
kranten.
Mijn hele leven lang heb ik zo uw stem gehoord. Ik ben ermee
grootgebracht.
Wij zijn
mensen... wij hebben u gekozen om ons te vertegenwoordigen.
Misschien zijn wij nog maar kinderen en hopen we dat u ons het
voorbeeld van wijze ouders geeft.
We roepen naar u: help ons.
In onze tuinen
en boomgaarden zorgen bijen voor het nieuwe gewas. Ze bevruchten
de bloemen.
Maar nu sterven de bijenvolkeren. Hun gezoem begint te verdwijnen.
Wie moet dan de bloemen bevruchten?
Wil het zeggen dat er straks geen fruit meer aan de bomen komt?
Wie moet dan straks, als wij kinderen krijgen, hen leren hoe een
appel smaakt? (zie
'Simply Raw')
U verlangt nu
van ons dat onze dochters worden ingespoten om hen te beschermen
tegen kanker. (zie
'Chemo, of kan ik ook zelf kiezen?)
Wetenschappers vertellen dat dit voor hun gezondheid is, maar
andere wetenschappers vertellen dat het vergif is. Wie moeten wij
geloven? Wetenschap moet toch eerlijk zijn?
Als de wetenschap, die door u altijd aangehaald wordt om uw
plannen kracht bij te zetten, twee tegenstrijdige standpunten
verkondigt, moet 1 van beide een leugen zijn.
Dat is wetenschappelijke logica.
Worden wij nu voorgelogen?
En als er
een griep uitbreekt, zoals elk jaar geval is... wilt u ons dan
allemaal met datzelfde gif inspuiten?
Dan worden wij toch juist ziek? (zie:
De (on)zin van vaccinaties.)
We zijn kinderen en we willen u vertrouwen, want u bent onze wijze
ouders. Maar we verliezen het
vertrouwen in u. Begrijpt u dat?
Onze steden doen
pijn aan onze ogen, onze oren en onze neus.
Ze draaien op benzine die de lucht vervuilt.
U zegt dat we beter op kernenergie kunnen overstappen. Ik ben daar
bang van.
Of er worden windmolenparken gebouwd. De horizon staat er nu al
vol mee.
Waarom vertelt u de mensen niet dat er reeds lang hele eenvoudige
oplossingen bestaan om energie op te wekken? Mogen wij dit niet
weten?
Als ik ’s
nachts vanuit de tuin omhoog naar de hemel kijk zie ik soms een
paar sterren.
Maar als ik in een woestijn ben, ver van onze steden, zie ik
duizenden sterren, zoveel dat ik stil ben van verwondering en
verlangen. Ik zie de Melkweg als een lichtende rivier van leven.
Waar zijn al die sterren boven onze steden gebleven?
Op school heb ik geleerd dat we een beschaafd land zijn. En dat de
landen van Europa nu een gemeenschap vormen van beschaafde landen.
Ik geloofde dat. Maar ik heb steeds meer moeite uw mening te
delen.
We leerden dat
de Grote Vader een God van Liefde is, van onvoorwaardelijke
Liefde.
U hebt ons dit zelf verteld op onze scholen en in de kerken.
Waarom, zo vraag ik mij af, worden dan andere landen geknecht en
gebonden?
Waarom worden hun nationale rijkdommen geplunderd?
Waarom zijn hun inwoners te arm om in leven te blijven?
Waarom geeft u toestemming om wapens te leveren, waardoor hun
volken verscheurd worden door twisten? Maar... waarom maakt u
eigenlijk wapens als onze landen zo rijk en beschaafd zijn?
Vergeeft u mij dat ik zovaak vraag ‘waarom?’, want ik wil geen
lastig kind zijn.
U vertelt ons dat de Grote Vader een God van Liefde is.
Maar waarom leeft u ons die liefde dan niet voor?
In uw daden herkennen wij uw woorden niet.
Overal om ons
heen, in onze woonwijken, en zelfs rondom onze vakantieverblijven,
verrijzen nu antennes die elke seconde straling uitzenden.
We hebben goed geluisterd naar uw woorden op de televisie, want we
dragen allemaal die nieuwe telefoons bij ons. Zo zijn we altijd en
overal vindbaar en bereikbaar.
U vertelt dat we energie moeten besparen en u wilt in al onze
woningen nieuwe energiemeters plaatsen.
Ik begrijp echter niet waarom deze energiemeters meer energie
gebruiken dan de oude.
En waarom geven ze straling af die niet goed is voor ons?
Ik betwijfel uw motieven.
U
verzekert ons dat het wetenschappelijk bewezen is dat al deze
straling geen kwaad kan. (lees
meer over electrosmog)
We geloofden u, en we stonden toe dat u steeds meer zenders rondom
onze woningen plaatste.
Maar nu kunnen wij de rustgevende trillingen van onze moeder Aarde
niet meer voelen.
Overal is kunstmatig licht, dag en nacht.
We verliezen het ritme van de Aarde (zie
Energetische Antropologie) en onze
maatschappij draait nu 24 uur per dag.
We krijgen hoofdpijn van uw
antennes en van alle draagbare zenders.
Onze kinderen kunnen niet meer zonder en onze lichamen krijgen
geen rust.
We worden nu ziek van en we sterven aan ziektes die
vroeger nauwelijks voorkwamen.
Elke dag moeten
we verplicht naar ons werk.
We werken tot onze dood om deze maatschappij in stand te houden.
Vroeger kon één man genoeg verdienen voor zijn hele gezin.
Waarom is het dan nu zo dat twee ouders soms maar net genoeg
verdienen om in leven te blijven?
Waarom zijn veel anderen afhankelijk van de bijstand en de hulp
van anderen?
Heel veel mensen zijn ongelukkig, kopen drank, sigaretten en
gebruiken uw medicijnen om te kunnen vergeten. Het worden er
steeds meer. Is dat uw idee van een beschaafd land?
Er is crisis, en
we verliezen onze banen, en soms zelfs onze huizen.
Het geld dat we gespaard hebben blijkt steeds minder waarde te
hebben.
Ook onze pensioenen zijn steeds minder waard. Ze verdampen als
sneeuw voor de zon. Waarom?
We lezen dat uw eigen inkomsten wel steeds toenemen. Het verschil
wordt steeds groter.
Hoe kan dat?
U heeft ons altijd verteld dat we werken aan onze toekomst,
(zie
DuurzaamLeven) aan zekerheid.
Waarom voelen onze oma’s en opa’s zich dan steeds minder
veilig?
Waarom kunnen ze de slaap niet vatten van de zorgen? (zie
Mindfullness)
U voorziet al onze documenten van
verborgen zenders en verplicht ons die altijd bij ons te hebben.
Er zijn al mensen die deze zenders onder de
huid dragen, net als koeien, varkens en huisdieren.
Verliezen we straks ook onze namen, onze
identiteit en worden we nummers in uw computers?
Waarom is dit? Vertrouwt u ons soms niet
meer?
We zijn toch uw kinderen? U heeft ons toch
zelf opgevoed?
Waarom is het zo
dat natuurlijke medicijnen steeds meer verboden worden?
Waarom moeten alle natuurlijke voedingsstoffen in ons eten gedood
worden door straling?
Waarom mogen er straks geen natuurlijke vitamines en mineralen
meer in ons eten zitten?
Dan worden we toch ziek?
En als we ziek worden hebben we bijna geen andere keus dan gif in
ons lichaam te laten spuiten om
de ziekte te bestrijden. (zie:
De (on)zin van vaccinaties.) Ik lees dat er al
landen zijn waarin uw rechtbanken mensen dwingen zich te laten
opnemen in een ziekenhuis als ze kanker hebben.
Onze natuurartsen worden vervolgd als ze een natuurlijke
behandeling adviseren. (zie
'Che! mo, of kan ik ook zelf kiezen?)
Ik ben geen
wetenschapper, en moet daarom afgaan op uw advies, want u bent
onze wijze ouders.
Maar wij begrijpen uw wijze woorden niet meer.
U spreekt uzelf tegen.
Dus misschien bent u gewoon een van ons, een kind nog, misschien
een grote broer die ons pest en klein houdt.
Toch roepen we
nog naar u, want u bent wel de gekozenen.
We hadden onze verantwoordelijk in uw handen gelegd.
Misschien was
dat dom van ons, want zie nu onze Aarde... onze eens zo mooie
planeet...
Zie waar we nu zijn aangekomen...
De lucht is vervuild en troebel van de kunstmatige wolken.
De zeeën zijn vervuild en er zijn bijna geen vissen meer.
Het land wordt steriel en kaal, want onze oerbossen zijn bijna
gekapt.
Onze dieren zijn verworden tot productie-eenheden.
De meeste bewoners van deze Aarde zijn arm en sterven van de
honger of de dorst.
Over de Aarde ligt een deken van straling en we voelen ons
uitverstoten uit het paradijs.
We zijn eenzaam, terwijl we toch met zo velen zijn.
We verlangen naar eenheid, saamhorigheid.
Wij zijn
toch allemaal Hoeders van deze Aarde? (Zie het
Levende Woud en DuurzaamLeven)
De grote Vader heeft ons toch die
taak gegeven?
In het verleden
hebben we onze rode broeders vermoord en hun land afgepakt.
In het verleden hebben we oorlogen gevoerd met landen overzee, en
hun landen gekoloniseerd.
Nu heeft u ruimtevaartuigen en bezoekt andere planeten.
Waarom gaat zoveel van ons belastinggeld daarheen?
Gaat u straks andere planeten koloniseren, zoals wij eens Amerika
gekoloniseerd hebben?
Steden bouwen?
Wat zijn uw motieven, zo vraag ik mij af.
Als ik kijk naar
onze planeet is dat met pijn in mijn hart.
Wat hebben we ervan terecht gebracht?
Ik ben verdrietig en mijn ogen wenen. Het doet zo’n pijn.
Leden van de
Raad...
Misschien moeten we onze verantwoordelijkheid (zie
DuurzaamLeven) die nu al zo
lang in uw handen ligt, weer opeisen. Dan ontheffen wij u van uw
taak.
Misschien ziet u
het nog niet, maar we zijn ons aan het verenigen.
Overal staan mensen op, die zich verbinden in groepen.
Groepen smelten samen en vormen een stem die steeds luider wordt.
We verbinden ons weer met onze dieren die onze hulp inroepen.
We verbinden ons weer met onze voorouders, wiens stille stemmen
tot ons spreken.
We verbinden ons weer met onze broeders in het universum die ons
signalen geven in onze graanvelden.
De eenheid wordt hersteld. Bent u daar niet ook een deel van?
Hoort u onze roep?
Zult u luisteren als onze gezamenlijke Stem eindelijk tot u
doordringt?
We worden
volwassen en we gaan zelf keuzes maken.
Misschien zijn dat niet de keuzes die u voorstaat.
Maar is dit niet het lot van elke ouder als kinderen volwassen
worden?
Dezelfde Rode Broeders wiens land u afgepakt heeft, vertellen dat
2012 een belangrijk zonnejaar is.
Dat er dan grote verandering zullen komen. (Zie
'Het Scheppingsverhaal van de Maya's)
Het is bijna
zover.
Wij vragen u...
geef ons uw zegen, en geef ons de ruimte.
Misschien kunnen wij u dan iets leren, zoals kinderen hun ouders
wel vaker ergens op wijzen.
Wij zijn kinderen van een nieuwe tijd, van een nieuwe wereld.
Wij willen de prikkeling van schone lucht kunnen voelen en het
kabbelen van het water weer kunnen horen.
We willen onze zeeën schoonmaken en het leven erin terugbrengen.
We willen onze broeders en zusters, de dieren en planten die ons
voeden, dankbaar zijn en ze met liefde behandelen.
En we zoeken naar rust in onze woongebieden.
We willen graag dat alle mensen te eten hebben en in vrede met
elkaar leven, zonder wapens.
We zoeken geen strijd.
Dan kunnen wij dat onze kinderen leren en meegeven.
Maar als u van ons vraagt onze identiteit, onze vrije wil en vrije
keuze op te geven, besef dan dat we dat niet licht zullen doen. We
zullen daarover moeten nadenken. Want dat is een groot goed en we
hebben weinig vertrouwen in uw motieven.
Toch
zullen we jullie dankbaar zijn voor alles dat jullie ons geleerd
hebben.
Het is bijna zover... De verandering komt eraan.
Alstublieft...
laat u ons vrij, geeft u onze uw zegen, respecteer onze vrije wil
en laat ons zelf keuzes maken, in het vertrouwen dat u ons alles
heeft meegegeven dat wij moeten weten.
Dan zullen we u
kunnen gedenken als ouders die wellicht fouten maakten, maar die
het goed met ons voor hadden.
Wim Roskam
